Við höfum verið að vinna með lífsleikni verkefni sem heitir Hjálpfús. Hjálpfús er strákur hjá Rauða Krossinum og kennir börnunum hversu mikilvægt það er að rétta öðrum hjálparhönd þegar eitthvað bjátar á. Þið þekkið hann kannski þar sem hann hefur verið í Stundinni okkar. Þetta námsefni fellur undir aðalnámskra leikskólans um Lífsleikni - til aukins tilifnninga- félags- og vitsmunaþroska, aukins samkenndar og samstöðu.

Við höfum einnig verið að ræða um umhverfið okkar og mikilvægi þessa að halda því hreinu. Farið var í ferð þar sem við vorum að hreinsa til í umhverfinu og fundum m.a. nokkrar plastflöskur og dósir. Umræðan spannst um hvað væri rusl og hvað ekki, einnig um hvað sé brennanlegt og hvað ekki. Flöskur og dósir eru að sjálfsögðu ekkert annað en peningar. Okkur langaði að fylgja þessari umræðu eftir, að búa til peninga úr þessum flöskum og að láta gott af okkur leiða og auka samkennd barnanna á sama tíma. Foreldrar lögðu okkur lið og gáfu okkur fleiri flöskur í verkefnið. Kærar þakkir...

Meira

Ótrúlega margir rugla saman afmælum og ártíðum. Á afmælum og afmælisdögum halda menn upp á fæðingardag eða halda minningarhátíð, svo sem eins og þegar menn héldu upp á 100 ára afmæli Þorsteins Erlingssonar árið 1958, en þá voru liðin hundrað ár frá fæðingu skáldsins. Svo segir í hinni gömlu góðu Íslenzku orðabók Menningarsjóðs handa skólum og almenningi, í ritstjórn Árna Böðvarssonar.

Aftur á móti vandast málið þegar kemur að ártíðunum. Þá kemur alls konar ruglingur til sögunnar...

Meira

Það er almennt viðurkennt að Vegagerðin okkar er merkilegt fyrirtæki sem hefur unnið margt stórvirkið í tímans rás í okkar strjálbýla og fjöllótta landi. Margir frábærir vegagerðamenn hafa komið þar við sögu, ekki síst hér fyrir vestan og enn eru þar að störfum menn sem skilja að Vegagerðin er þjónustufyrtæki almennings. Hinn sami almenningur á samt oft bágt með að skilja að það eru fjárveitingar löggjafarvaldsins sem setja mönnum stólinn fyrir dyrnar á þeim bæ sem annarsstaðar. En það er ekki alltaf svo að fjárveitingar segi stopp. Stundum er nefnilega staðið þannig að málum að almenn skynsemi virðist út í hafsauga og skal nú nefnt einfalt dæmi um það.
Meira

Nú eru jólin alveg að ganga í garð og bærinn ljómar. Jólaljósin sem lýsa svo fallega upp dimmasta skammdegið ná með birtu sinni alla leið inn í hjörtu okkar og við komumst ekki hjá því að brosa í hvert sinn sem við sjáum fallegt ljós í glugga eða fagurlega skreyttan garð.

 

Á þessum árstíma leitar hugur minn þó alltaf í hús sem ekki var lýst upp með svo fallegum ljósum. Kannski var þar svolítil týra -lýsislampi með fífukveik kemur einhvern veginn alltaf upp í hugann. Ilmur af vel verkuðu heyi í bland við lyktina af skepnunum og þó ekki sé minnst á sauðfé  -finnst mér ég alltaf heyra í bakgrunninum í hyrndu fé á garða.  Þó ég viti ósköp vel  -að frelsarinn hafi fæðst í Betlehem, fæðist hann í huga mér í íslensku fjárhúsi um hver jól. Ég er líka viss um að ég er ekki ein um það...

Meira

Karlakórinn Ernir hélt Dýrfirðingum jólatónleika í Félagsheimilinu á Þingeyri á þriðjudagsvöld 8. desember, en þar hafa þeir oft sungið á liðnum árum. Voru þeir karlarnir með fjórar myndarlegar konur sér við hlið. Það voru þær Beatá Joó, stjórnandi, undirleikararnir Margrét Gunnarsdóttir og Guðrún Bjarnveig Magnúsdóttir og Guðrún Jónsdóttir sem söng einsöng með kórnum í nokkrum lögum.
Skemmst er frá því að segja að kórinn komst mjög vel frá söng sínum. Var lagavalið almættinu til dýrðar eins og hentar
á þessari árstíð. Kórinn byrjaði ljúft og rótt og skrúfaði sig svo upp í lagið Það á að gefa börnum brauð eftir Jórunni Viðar í útsetningu Guðmundar Óla Gunnarssonar. Var það fagmannlega gert. Þrjú amerísk lög, Stjarna á himni hátt, Far seg þá frétt og Hi-Ho the Holly, virtust liggja sérlega létt fyrir kórnum. Þetta er eiginlega nokkurs konar Gospel tónlist og eru drengirnir greinilega þar á heimavelli...
Meira

Svo spurði Jóhann Jónsson (1896-1932). Þessi ljóðlína skáldsins úr kvæðinu Söknuður er sígild og má vel yfirfæra á heilu þjóðfélögin jafnt og einstaklinga, ef svo ber undir. Spyrja má: Hvar hefur okkur Íslendinga borið af leið? Skyldi byrjunin hafa verið þegar þjóðin fór að ala upp kynslóðir sem sjaldan eða aldrei hafa þurft að dýfa hendi í kalt vatn?
Við skulum nú vitna í þrjá menn. Allir gengu þeir í háskóla alþýðunnar, skóla hins vinnandi manns, uxu af því, urðu menn að meiri og skilningur þeirra á gildi vinnunnar varð þeim til mikillar blessunar. Fyrstan skulum við kalla til Steingrím Hermannsson, fyrrverandi forsætisráðherra. Hann segir svo í sínum merku endurminningum, sem Dagur B. Eggertsson skráði, 2. bindi, bls. 28, Vaka-Helgafell hf. Rvk. 1999: "Kynni mín af Vestfirðingum eru á við að ganga í marga háskóla. Þannig hef ég komist að orði allt frá fyrstu kosningabaráttu minni árið 1967. Þau kynni hefðu nægt mér sem fullgild ástæða til að fara í framboð. Þarna var alþýðan að störfum og hvergi var látið bugast þrátt fyrir erfiðleika í efnahagslífi eða hamfarir náttúrunnar. Sú saga sem fólst í samtökum fólksins og starfsháttum var mér ótæmandi lærdómssjóður. Af viðtölum við eldra fólk mátti læra margt um tíma sem var horfinn en varðveittist í frásögnum og endurminningum."
Meira

Jafnvel þó hin fleygu orð Friðriks mikla, að því
betur sem hann kynntist mönnunum, þess vænna þætti honum um hundinn
sinn, séu sígild, þá finnst mörgum að í bili sé komið nóg af
hrunfréttum og umfjöllun um stórgáfuð fífl. Við getum okkur að
meinalausu sleppt frekari kynningu á þessum blessuðu mönnum. Endalaus
dans í fjölmiðlum kringum hruninn gullkálf er beinlínis mannskemmandi.
Við þurfum ekki meira í bili. Réttvísin á næsta leik. En þetta hefur
verið góður hundur hjá kallinum.
Meira

Stend ég uppi á högginu
je, je, je.
Þarna kemur hún Gunna mín,
me, me, me.

Þetta er upphafið á löngum brag sem ortur var fyrir hönd Félags fyrirstöðukvenna-og manna í Auðkúluhreppi hinum forna, á högginu fyrir neðan Þorbjarnardal, utan Gljúfurárdals í Arnarfirði. fyrir mörgum árum. Þá vorum við þar í fyrirstöðu Leifur heitinn Þorbergsson, skipstjóri og undirritaður og gekk bara furðu vel hjá okkur.

Fyrir þá sem ekki þekkja til, skal tekið fram að þeir sem veljast í fyrirstöður eiga að sjá til þess að féð sem stórsmalar reka á undan sér niður dali og út fjallahlíðar fari ekki út í buskann á ákveðnum stöðum, þegar minnst varir. Er þetta oft þar sem dalir og hlíðar mætast, við girðingarhorn lengst upp í hlíð eða bara fyrir ofan bæinn.
Meira

Það var beinlínis sjokkerandi að lesa á visi.is
um daginn frásögn þeirra heiðurshjóna Jóns Baldvins og Bryndísar Schram
af bíóferð þeirra nýlega. Hann gekk út af miðri kvikmynd í mótmælaskyni
og hefur sennilega sagt Svei attan! Taldi höfund hennar geðveikan en
frúin sat sem fastast alla myndina, enda hugrökk kona. Þegar hún kom
heim var hún gjörsamlega miður sín og varð að fá sér einn gráan til að
halda sönsum.
Meira

Það var hérna einn góðan veðurdag á sauðburðinum í vor, að hún Gul mín eignaðist tvö lömb, grátt og hvítt, sem ekki er í frásögur færandi, komin af séra Guðmundarkyninu.

Jæja. Ég var nú eitthvað að snudda þarna í fjárhúsinu. Þá heyrði ég fekar ámátlegt jarm sem ég tók svo sem ekkert mark á. Svo fór ég að skoða þetta nánar. Þá sá ég að hún Gul stóð yfir öðru lambinu sínu kolföstu í grindunum. Þessu var reddað strax og ekki meira hugsað um það.

Svo skeður það síðar um daginn að sama ámátlega jarmið heyrist. Er þá ekki lambið henna Gular aftur fast í grindunum og á nákvæmlega sama stað. Þetta var auðvitað lagfært eins og skot.
Og þetta kalla sumir skynlausar skepnur. Um það má deila. En ætli mannskepnan sé ekki skynlausasta skepna jarðarinnar þegar allt kemur til alls?